ontslag
Het hoge woord is eruit. De artsen durven het eindelijk aan om mij naar huis te laten gaan. Wat in mijn verwachting een korte opname zou worden, is uitgegroeid tot ruim drie weken of 23 dagen ziekenhuisverblijf. Geen wind om je oren, geen regen of zon op je huid. Alleen ‘spitaals-lof’. Dat lange verblijf is natuurlijk niet zonder reden geweest. Er was allereerst de bezorgdheid vanwege de terugkeer van de aandoening, maar vooral de hardnekkigheid van de ontstekingsgraad in het bloed verraste. Daarom was terugkeer naar huis gedurende drie weken geen optie. Na onderzoeken was het wachten op het effect. Tussen de diverse behandelingen door was het meestal stil. In de weekenden gebeurde er niets. Ik kon wat lezen en slapen. Het gevoel doelloos in het z’huis te liggen werkt dan op je gemoed. Gelukkig heb ik veel bezoek gehad en daarvoor ben ik dankbaar.
retraite
Doordat mijn verblijf hier maar voortduurde, moest ik enkele plannen en afspraken afzeggen of wijzigen. Zo had ik van maandag 4 augustus tot zaterdag 9 augustus mijn jaarlijkse retraite gepland in het retraitehuis van Thorn. Een retraite is geen vrije tijd. Een retraite verloopt in stilte. Er zijn conferenties, waar de retraiteleider een evangeliewoord uitlegt en actualiseert en ons de opdracht geeft om het op het eigen leven toe te passen. Meestal verloopt zo’n zelfonderzoek rustig, maar het kan ook confronterend zijn. Je moet jezelf bijschaven. Omdat de retraite in stilte verloopt, zonder tv of krant, is er geen afleiding en kom je jezelf tegen. Je moet dan met jezelf in het reine komen.
Ondanks dat een z’huisopname geen retraite is, maakte ik wel een soortgelijke ervaring door als bij een retraite. Ik heb de meeste nachten redelijk geslapen, maar wakker liggen hoort ook bij een z’huisopname. Dan draait de film van het leven terug. Het maakte mij zeer dankbaar om mijn priesterschap, dat ik op zovele manieren en plaatsen heb mogen vorm geven. Natuurlijk is er ook zoveel in mijn leven maar menselijk geweest en dus onvolmaakt, maar in ons katholieke geloof neemt Gods barmhartigheid een centrale plaats in. Dat biedt hoop.
bidden
De dagen van een retraite kent diverse gezamenlijke gebedsmomenten zoals de Eucharistieviering of het bidden van de rozenkrans. In een z’huis is deze structuur volledig afwezig. Maar de vele stille tijd en het alleen zijn met jezelf scheppen de gelegenheid om te bidden. Als vanzelf zoek je dan de rozenkrans en vertrouwt de noden van kerk en wereld en van zovele afzonderlijke mensen aan God toe.
In onze eigen voorstelling is bidden meestal een vraaggebed om gezondheid, om moed en kracht. Soms zijn het heel praktische noden zoals een examen of een baan. Dat mag. Maar eigenlijk is bidden niet enkel om verhoring vragen maar vooral je zorgen loslaten en aan God toevertrouwen. Natuurlijk heb ook ik gebeden om genezing van mijn ziekte, maar ik heb me altijd proberen te corrigeren door mijn gezondheid en mijn leven in Gods hand te leggen. Ik heb 73 jaar een ijzeren gezondheid gehad. Sinds bijna 6 jaar heb ik deze aandoening. God mag er een betekenis aan geven.
Zo kom je in een z’huis tot nadenken, ook over de eindigheid van het leven. En over nog vele andere dingen. Dat is goed.
dank
Ik dank de dames en heren artsen. Een heel team is aan mijn bed geweest. Ze zijn zeer gemotiveerd. Ik dank het verplegend personeel, betrokken, vriendelijk en soms streng. Maar ik ben blij om thuis te zijn. Ik dank het thuisfront die met bezoek of anderszins mij tot steun waren met kaarten of telefoontjes of groeten.
Dr. Hub Schnackers, em.